Charon

Niebezpieczny, mściwy nieśmiertelny, liczący sobie całe tysiąclecia. Jeden z nielicznych pierwotnych, pamiętający czasy rządów Isobel i jej Upadku. Związany z Lille i jego historią, czym z łatwością wzbudza respekt przedstawicieli swojej rasy. Znany z okrucieństwa, zwłaszcza względem ludzi i wampirzych hybryd, których traktuje jak istoty niższego gatunku. Ma na sumieniu setki istnień, ale nigdy nie czuł z tego powodu żalu.

Po całych wiekach nieobecności, ponownie pojawia się w progu Lille, od pierwszej chwili niosąc ze sobą strach i śmierć. Swoim powrotem wywraca dotychczas względnie spokojne życie mieszkańców twierdzy do góry nogami, bez trudu zdobywając dominację nad grupą przede wszystkim młodych synów księżyca.

Nikt nie wie, że za powrotem i decyzjami Charona, kryją się zemsta oraz złożona przed laty obietnica, której spełnienie zamierza wyegzekwować – i to zwłaszcza teraz, kiedy nareszcie wie, gdzie znajduje się Ona…

Inni – wilkołaki z Lille

Aaron

Przywódca wilkołaków z Lille, uważany przez mieszkańców twierdzy za swego rodzaju autorytet. Niewidomy, co niejednokrotnie zaskakuje zwłaszcza nowych mieszkańców oraz gości; sam Aaron nigdy nie wyjawił w jakich okolicznościach stracił wzrok. Jedynie jego rodzeństwo – Victor i przyrodnia siostra Katherine – zdają sobie sprawę z tragedii, która dotknęła go w przeszłości i która wiązała się z utratą największej miłości nieśmiertelnego: wampirzycy Lucy. Od tamtego czasu żył w samotności, zdany na pomoc otaczających go podwładnych.

Victor

Brat Aarona i zarazem jego prawa ręka. Obdarzony zaraźliwym poczuciem humoru, chociaż jego żarty bywają czasami całkowicie nie na miejscu. Bywa niebezpieczny, zwłaszcza kiedy musi bronić siebie i wartości, które są dla niego ważne. Pewny siebie, uzdolniony wojownik, co zapewnia mu posłuch pośród innych mieszkańców twierdzy, których traktuje trochę tak, jak pozostające pod jego opieką dzieciaki. Duże wsparcie dla Aarona; nie zawaha się przed nim dla utrzymania znaczenia Lille i liczebności wilkołaków. Po uszy zakochany w Isabelli.

Katherine

Przyrodnia siostra Victora i Aarona. Odnalazła braci na długo po tym, jak przeszła pierwszą przemianę, zmuszona uciekać od dotychczasowej rodziny. W pojedynkę zmagała się z przekleństwem, które odziedziczyła po Anabelle – zmarłej matce, która jako jedyna kobieta w historii zdołała uniknąć przeistoczenia się w wilkołaka, chociaż ciąża powinna odebrać jej człowieczeństwo. Katherine starannie przetrząsała zasoby biblioteki w Lille, poszerzając wiedzę na temat dzieci księżyca W efekcie zdołała rozwinąć zdolności, posiadając umiejętności właściwe niektórym telepatom.

Isabella

Jedna z wilkołaczyc, zamieszkujących twierdzę w Lille. Pewna siebie, niebezpieczna kobieta, doświadczona w przemianach w wilka. Ma trudny charakter, poza tym jest bardzo uparta, czasami wręcz uparta, co zawdzięcza przede wszystkim przebywaniu pośród nieokrzesanych mężczyzn. Jak sama twierdzi, nigdy nie chciała zostać matką, chociaż jest do tego zdolna. Obiekt westchnień Victora, który często nazywa ją bella Isabella; jego potencjalna partnerka, chociaż żadne z nich przez długi okres czasu nie zdecydowało się na podjęcie żadnych konkretnych kroków, zadowalając się niezobowiązującym flirtem.

Ariel

Biologiczny syn Yves’a – przywódcy watahy wilkołaków w Mieście Nocy, będącego zarazem dowódcą straży. Ciemnowłosy chłopak o wątłej budowie ciała i sprawiających wrażenie wiecznie smutnych oczach. Syn księżyca, który po ojcu odziedziczył geny, które ostatecznie uaktywniają się na krótko przed osiemnastymi urodzinami chłopaka, doprowadzając do pierwszej przemiany w wilka; od tego czasu zmienia się cyklicznie podczas każdej pełni księżyca.

Ariel od dziecka musiał radzić sobie w pojedynkę. Nigdy nie poznał swojej matki, ta bowiem zmarła przy porodzie, czego chłopak nigdy tak naprawdę sobie nie wybaczył – a także tego, że już zawsze miał być owocem gwałtu. Ojciec nie interesował się nim aż do chwili, w której nabrał pewności, że syn przejął po nim zdolności. Ich relacje zawsze pozostawiały wiele do życzenia, opierając się przede wszystkim na strachu, uległości i nienawiści, które Ariel żywił względem Yves’a. Chłopak nigdy nie akceptował swojej wilczej cząstki, zawsze starając się izolować od reszty watahy, chociaż przez wzgląd na pokrewieństwo z alfą było to niemożliwe. Pomimo wątłej sylwetki, lata przebywania z wilkołakami nauczyły go walczyć i radzić sobie ze złośliwościami ze strony innych nieśmiertelnych.

Wewnętrzną część jego nadgarstków znaczą podłużne, przecinające się blizny – pamiątka po pierwszym spotkaniu z ojcem i jego towarzyszami, kiedy Yves zdecydował się zmusić syna do uaktywnienia genów nieśmiertelnego, omal go przy tym nie zabijając. Na krótko przed przemianą spędził kilka tygodni w towarzystwie ukrywając się w lesie Isabeau Licavoli z którą zdołał się zaprzyjaźnić. Od tamtego czasu żył przede wszystkim samotnie, jedynie sporadycznie udzielając się w Akademii Nocy, gdzie pomagał przede wszystkim życzliwej mu River Song.

Jak wiele zmieni się w jego życiu w chwili, w której na jego drodze stanie mała, roztrzepana pół-wampirzyca – istota, której z założenia powinien nienawidzić?

Lilia

Pierwotna wilkołaczyca, będąca członkinią oddanego Isobel „śmiertelnego kwartetu”. Lilia odznaczała się wyjątkową urodą, ale zarazem okrucieństwem i sadystycznymi zapędami, co czyni ją bardziej niebezpieczną od samej Isobel.

Jak każde dziecko księżyca potrafi przeistoczyć się w wilka podczas pełni. W sprzyjających okolicznościach zdolna do dokonania częściowej przemiany w istotę na wpół ludzką, na wpół zwierzęcą – formę spragnionego krwi i śmierci potwora, gotowego zamordować każdego, kto stanie na jej drodze.

Po upadku Isobel i rozpadzie kwartetu podróżowała po świecie samotnie, czekając na powrót wampirzej królowej. Wiele lat spędziła pośród wilkołaków z Lille, gdzie – według plotek – przyczyniła się do utraty wzroku przez ich przywódcę.